Vandaag dubbel feest; zowel Siebe als “The Dolliekids-blog” vierden vandaag hun verjaardag. Indeed, precies één jaar geleden ben ik gestart met deze blog bij wijze van “kadootje” voor later.
Vandaag werd mijn Surf Dude 2 jaar en hoewel ik hem eigenlijk niet echt “zie” veranderen moet ik toegeven dat het verschil met vorig jaar zooo ontzettend groot is… 12 maand geleden was Siebe nog een schattige beebie, nu is hij een coole peuter.
Hoewel hij vooral de laatste maanden voor behoorlijk wat commotie heeft gezorgd blijft hij zonder twijfel mijn kleine god. Iedere dag opnieuw ben ik ontroerd door met z’n piepstemmetje “ma-maa” te roepen wanneer hij wakker wordt, iedere dag opnieuw krijg ik acute vlinders-in-de-buik vlagen wanneer ik hem met z’n handjes zie draaien op één of ander muziekje.

Hehe. Siebe is top.

Meer dan een maand na de laatste post nog es een nieuwsje. Kan niet de bedoeling zijn, ik weet het, maar ik kan de snelheid waarmee de toestanden zich opvolgen amper volgen.. laat staan in real time getikt krijgen.
Gisteren Dollie C’s 32e verjaardag, vandaag extra dagje verlof dus toch eventjes terugblikken op een behoorlijk zware maand.

Dit blogje heeft altijd al ‘n beetje een “ludieke” toon gehad en nog altijd is het de bedoeling dat zowel Femke als Siebe later krom liggen van ‘t lachen als zichzelf later zullen lezen maar toch wordt het deze keer een iets ernstiger postje.

Afgelopen maand is zonder twijfel de meest intensieve Siebe-maand ooit geweest. Na maandenlang “aanmodderen” en hopen “dat het vanzelf wel zou overgaan” hebben we moeten inzien dat er meer aan de hand was dan “vlaagjes van beebie-blues”… Hoewel z’n ontwikkeling vooral dankzij de juiste bewegingstherapie supersnel vooruit gaat blijft Siebe kolerieke buien hebben die het voor ons soms echt onmogelijk maken een normaal leven te leiden. Hoewel hij nog steeds regelmatig een osteopaat-behandeling krijgt, raken we de laatste weken hoe langer hoe meer radeloos en ja… zelfs compleet uitgeput.

Iedere avond opnieuw valt hij na 3 uur intensief gekrijs in slaap om dan meestal ’s nachts opnieuw met hetzelfde gekrijs wakker te worden. Dollie C. en ik zijn te einde raad…
Kids zijn zo super, en ook Siebe blijft sowieso mijn grootste idool, maar het is soms zo ontzettend moeilijk om je geduld niet te verliezen, om blij te zijn met een superkid als hem en vooral ook om te genieten van andere dingen…

Ik doe m’n uiterste best om geduldig te blijven, om hemzelf en Mama Dollie te kalmeren maar geloof me… zelfs mijn geduld raakt af en toe eens op…

Deze avond een hilarisch moment in de badkamer. Femke heeft een Megamindy pyama, zo ene met een marcelleke en een kort shortje. Femke had niet beter gevonden een helblauw onderhemdje aan te doen, daarop haar paarse Megamindy pyama en daarop haar winterkousen van Musti die bovendien roze zijn. Het is geweldig te zien hoe sterk Femke op mama trekt… met die verstande dat ik geen Megamindy heb:)

Dollie S. had vandaag GAP examen, wat staat voor Google Adwords Professional, na een paar weken van studeren was het vandaag dus G-Day. We hebben er ineens en familie-uitstap van gemaakt, met zen allen de trein op en naar ‘t Stett, ikke en de kids doen aan sightseeing met La Mama, terwijl dollie S. haar examen aflegt. Uiteraard hadden we chance met het weer, watergieten den hele dag, dus we waren genoodzaakt iets “binnen” te doen, een Aquatopiake dus zoals Femke zei ” mama wanneer gaan we naar de fisjes kijken”. Vanaf het moment dat we de vinnen van de vissen hebben gezien is Siebe beginnen van zen oren maken… elke slapende vis was dus op slag wakker om nog maar te zwijgen van de kindjes die daar rondliepen en tegen hun mama zeiden ’seg mema, dat kindje is echt wel boas zenne”. Na de “fisjes” zijn we op restaurant geweest, iets waar Femke al zo lang naar uitkijkt. Goed geïnstalleerd en gezeten belde dollie S. om te zeggen dat ze geslaagd was, om zijn blijdschap te uiten gooide Siebe zen stoel zelfs tegen de grond….Al bij al was onze uitstap met de trein naar ‘t Stett best oké… met als gevolg dat de twee kids al liggen te knorren van 18.30….

Gezien Siebe’s slaapproblematiek van de laatste maanden slaapt hij al een tijdje in The Dollies Room. Vorige nacht heeft Siebe met z’n gesnurk de geluidsmuur net niet doorbroken waardoor ik toch een paar uurtjes behoorlijk slapeloos was…

Ikke: Vanavond mag SIebe terug in z’n eigen kamertje slapen.
Femke: Ah nee hé !! Siebe mag niet op mijn kamertje dodo doen !! Hij gaat dan mij wakker maken !!
Femke: Hij mag op mama’s kamer dodo doen ofwel in de douche..

Bewogen dagje ten huize Dolliekids…

06.15 Siebe ontwaakt. Siebe krijst alles bij mekaar.
06.30 Femke ontwaakt ook. Siebe trekt aan Femkes haar.
06.45 Ik ga Siebe uit z’n bedje halen en vind Femke in bokshouding IN Siebe’s bedje.
07.00 Siebe zet het nieuwe Wereldrecord (dat hij vroeger ook al had) Melkdrinken Uit een Papfles Zo Rap Als Je Kan op zijn naam en katapulteert de fles op (bijna IN) de grond.
07.30 Ik vertrek naar Antwerpen, Femke wordt door pepe opgehaald en naar school gebracht, Mama C Dollie blijft achter met Siebe.

07.55 Siebe’s Bumba Race Kar blokkeert op een blokje, Siebe stunt en beland frontaal op de stenen. Siebe krijst alweer alles bij mekaar.
08.45 Siebe is een beetje gekalmeerd en doet een tukje in z’n bed.
09.15 Siebe wordt wakker en krijst nog maar eens alles bij mekaar.
09.30 Mama C Dollie (gelukkig aan de beterhand na een fameus griepje) ruimt wat op.
10.00 Siebe overmeestert een volle emmer water waardoor onze living blank stond met Siebe als eilandje er middenin.
10.30 Mama C Dollie slaagt erin alles droog en netjes te krijgen… behalve Siebe zelf.
10.40 Siebe laat een bruin spoor van milieu verontreiniging achter op de pas netjes gekregen vloer. Siebe is bek…kt van top tot teen.
11.15 Siebe eet.
11.45 Siebe laat weer een bruin spoor van mileu verontreining achter op dezelfde vloer (ja, Siebe draagt wel degelijk een pamper).

12.30 – 14H30 Siësta.
15.00 Siebe gaat samen met Mama C Dollie in bad.
15.00 – 16.00 Siebe krijst onophoudelijk.
16.30 Mama C Dollie vertrouwt het niet meer en vreest dat Siebe echt pijn heeft door z’n val deze morgen en vertrekt naar Spoed.

17.00 Siebe’s nekje blijkt een kreukje te hebben.
18.20 Siebe mag eindelijk op de RX-foto.
18.35 Siebe heeft niks ernstigs… Wellicht een spierverrekkingetje in z’n nekje dus.

19.00 – nu Siebe ligt in z’n bedje te krijsen…

Dollie Mama’s zijn zelf allebei nog niet te top en hopen op een rustige nacht…

Mama Dollie brengt Femke naar school en passeert een kerk. Poort van de kerk staat open.

Femke : Kijk mama, de deur van de kerk staat open !!
Mama : Ah ja Femke. Goed hé.
Femke: Ja mama, Moederke Maria is om brood geweest !

Hehe. Een VIG (Very Important Goddess) in ons dorp. Say what ?

Sedert 2 weken heeft Siebe een nonkel Patrick… Niet zomaar ene, maar zo’n echte Nonkel Osteopaat Patrick. Die mens heeft wellicht al honderden neefjes intussen maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er toch wel een klein beetje een speciale band is tussen Nonkel Patrick en Siebe.

Het heeft waarschijnlijk alles te maken met de coup de foudre begin vorige week. Na wekenlang van gemiddeld 3 uur slaap per nacht en alle “klassieke” middeltjes te hebben geprobeerd waren we behoorlijk radeloos, zeg maar compleet leeg en uitgeput. Wat doe je als getrainde SEM-mer ? Juist; google-en. Zo kwamen we terecht bij ene Patrick Roels, osteopaat, gespecialiseerd in de behandeling van beebies en peuters. No doubt about it: allen daarheen. Baat het niet dan zou het ook zeker niet schaden.
2 behandelingen verder zijn we nog altijd zwaar onder de indruk van hetgeen Nonkel Patrick met Siebe doet. Onze Knol heeft nog een behoorlijk wegje af te leggen maar vanaf binnenkort is ‘t in looppas…

Femke: Moeke Daisy, wat gaan we eten ?
Daisy: We gaan kip met patatjes en broccoli eten.
Femke: Mijn mama heeft gezegd dat ik geen kip moet eten. Ik lust dat niet. En mijn papa heeft dat ook gezegd.
Daisy: Femke, we kunnen toch een beetje proeven van de kip ?

Algemene stilte en Femke aan het eten.

Femke: Moeke Daisy, mijn buikje doet nu wel een beetje pijn hoor.
Daisy: Femke, ik heb deze morgen cake gebakken. Als je alles hebt opgegeten mag je deze middag een cake-je hebben.
Femke: OK :)

Vermits Siebe groeit maar zijn bed even klein blijft, drong een Nieuw Bed zich op. Zo eentje dat een beetje groter is, maar waar toch een soort “relingske” aan kan hangen.

Vorige zaterdag voor het eerst de Gentsche Ikea bezocht en bedje in kwestie in de auto gepuzzeld. Tof ding, heel vlotjes in mekaar, no problemo.
Toen Siebe z’n bed voor het eerst zag was ‘t al direct een problemo-blik. Weeeeeeeeeeeeei ! Weeeeeeeeei ! Bijna waterlander-overstroming, ale hup Siebe ontvoerd naar de Master Bedroom, poging tot “inslaapknuffelmanoeuvre” maar nada. Uiteindelijk valt hij rond 21h dan toch in slaap om er om 03h weer uit te vallen…
Oh ja, Siebe was wakker en zwaar in form. Wij nu iets minder…