Meer dan een maand na de laatste post nog es een nieuwsje. Kan niet de bedoeling zijn, ik weet het, maar ik kan de snelheid waarmee de toestanden zich opvolgen amper volgen.. laat staan in real time getikt krijgen.
Gisteren Dollie C’s 32e verjaardag, vandaag extra dagje verlof dus toch eventjes terugblikken op een behoorlijk zware maand.
Dit blogje heeft altijd al ‘n beetje een “ludieke” toon gehad en nog altijd is het de bedoeling dat zowel Femke als Siebe later krom liggen van ‘t lachen als zichzelf later zullen lezen maar toch wordt het deze keer een iets ernstiger postje.
Afgelopen maand is zonder twijfel de meest intensieve Siebe-maand ooit geweest. Na maandenlang “aanmodderen” en hopen “dat het vanzelf wel zou overgaan” hebben we moeten inzien dat er meer aan de hand was dan “vlaagjes van beebie-blues”… Hoewel z’n ontwikkeling vooral dankzij de juiste bewegingstherapie supersnel vooruit gaat blijft Siebe kolerieke buien hebben die het voor ons soms echt onmogelijk maken een normaal leven te leiden. Hoewel hij nog steeds regelmatig een osteopaat-behandeling krijgt, raken we de laatste weken hoe langer hoe meer radeloos en ja… zelfs compleet uitgeput.
Iedere avond opnieuw valt hij na 3 uur intensief gekrijs in slaap om dan meestal ’s nachts opnieuw met hetzelfde gekrijs wakker te worden. Dollie C. en ik zijn te einde raad…
Kids zijn zo super, en ook Siebe blijft sowieso mijn grootste idool, maar het is soms zo ontzettend moeilijk om je geduld niet te verliezen, om blij te zijn met een superkid als hem en vooral ook om te genieten van andere dingen…
Ik doe m’n uiterste best om geduldig te blijven, om hemzelf en Mama Dollie te kalmeren maar geloof me… zelfs mijn geduld raakt af en toe eens op…
